Το The Free Press πήγε Berlinale: τι πρέπει να θυμόμαστε

Author: Share:

Οι σταρς δεν έλειπαν από το Φεστιβάλ και φέτος όπως και κάθε χρόνο. Έτσι η τετραμελής «αποστολή» μας είδε από κοντά τους Christian Bale, Natalie Portman, Cate Blanchett, Helena Bohnam Carter, Elizabeth Banks, Juliette Binoche, Robert Pattinson, Ian McKellen, Nicole Kidman, James Franco, Damien Lewis (τον Brody του Homeland ντε) ανάμεσα σε άλλους. Βέβαια η ύπαρξη γνωστών ονομάτων σε ταινίες στο Φεστιβάλ φέτος σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις σήμαινε κακή ταινία καθώς τα Queen of Desert, Knight of Cups, Cinderella και άλλα βαριά χαρτιά αποδείχτηκαν κατώτερα των προσδοκιών.

Στο υπέροχο και παραδόξως ηλιόλουστο Βερολίνο, είδαμε κάποιες από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Μην ξεχνάτε ότι πέρυσι στην Berlinale έκαναν πρεμιέρα Boyhood και The Grand Budapest Hotel, που κέρδισαν 5 Oscars φέτος και είχαν 15 υποψηφιότητες συνολικά.

Πάμε να δούμε κάποιες από τις καλύτερες ταινίες του Φεστιβάλ.

1. TAXI του Jafar Panahi (Ιράν)

Τι να πει κανείς για το Taxi του Jafar Panahi. Όχι δεν είναι η καλύτερη ταινία του Φεστιβάλ. Είναι όμως η καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να γυρίσει κανείς χωρίς να τον καταλάβουν οι αρχές της χώρας του ότι γυρίζει ταινία. Είναι η καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να γυρίσει ένας άνθρωπος που ένα αυταρχικό καθεστώς του απαγορεύεται να γυρίσει ταινίες. Είναι η καλύτερη ταινία που θα μπορούσε να γυρίσει κανείς μέσα σε ένα ταξί και με τον σκηνοθέτη να είναι ηθοποιός, οδηγός και κάμεραμάν. Ο Panahi που πριν λίγα χρόνια έκρυψε μια ταινία του σε κέικ για να βγει από την χώρα και να προβληθεί στις Κάννες, διδάσκει σινεμά, διδάσκει ήθος, διδάσκει ελπίδα. Πώς να μη του δώσεις την Χρυσή Άρκτο; Πώς να μη λατρέψεις αυτή την ταινία και τις προσπάθειες ενός ανθρώπου που ζει για δικαιοσύνη και σινεμά;

2. EL CLUB του Pablo Larraín (Χιλή)

Είναι μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις Φεστιβάλ, η φετινή Berlinale, που οι επιλογές μας ήταν πολύ κοντά με αυτές της επιτροπής. Έτσι η ταινία που κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής και Αργυρή Άρκτο, βρίσκεται στην δεύτερη θέση και των δικών μας προτιμήσεων. Ο λόγος για το El Club, του Pablo Larraín, γνωστού για το No, με τον Gael Garcia Bernal (της ταινίας στην οποία βασίστηκε η προεκλογική εκστρατεία της ελπίδας ενάντια στην δικτατορία του Pinochet – και αντέγραψε φέτος ο ΣΥΡΙΖΑ). Η ταινία έχει να κάνει με μια ομάδα ιερωμένων της καθολικής εκκλησίας που κατηγορούνται για ομοφυλοφιλία και παρενόχληση παιδιών. Το καυτό αυτό θέμα για τους καθολικούς αντιμετωπίζεται με τις κλασσικές για την Λατινική Αμερική σουρεαλιστικές υπερβολές που είναι όμως άκρως επιτυχημένες και χτυπάνε με ένταση την καρδιά του θέματος.

3. DORA OR THE SEXUAL NEUROSES OF OUR PARENTS της Stina Werenfels (Γερμανία, Ελβετία)

Η Dora είναι μία 18χρονη κοπέλα που ζει στο Βερολίνο με τους γονείς της. Έχει την νοητική ικανότητα ενός παιδιού οχτώ ετών και της χορηγούνται φάρμακα για την κατάστασή της. Ωστόσο θα αρχίσει να ανακαλύπτει το σώμα της, να περνά μια ιδιότυπη εφηβεία και τελικά να κάνει σεξ και να βρίσκεται σε μία περίεργη σχέση. Η σεξουαλική της δραστηριότητα θα ανησυχήσει τους γονείς της, ενώ η σχέση της Dora θα την οδηγήσει σε πιο σοβαρές καταστάσεις με όλες τις πλευρές να πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τις σχέσεις τους σε επίπεδο εμπιστοσύνης, ελευθερίας, ελέγχου αλλά και ζήλιας. Η ταινία θέτει πολλά ερωτήματα και βομβαρδίζει τον θεατή με δύσκολες καταστάσεις που χωρούν ώρες συζητήσεων, με τρόπο που θυμίζει το Requiem for a Dream σε ένταση και εικόνες. Εμείς πήραμε αποκλειστική συνέντευξη από την σκηνοθέτη Stina Werenfels όπου μεταξύ άλλων δήλωσε: «Ενώ ζούμε σε μία κοινωνία με πολλές ελευθερίες, το σύστημα υγείας ή η οικονομία κτλ, μας κάνουν όλους μία κοινωνία διαμορφωμένη για την αγορά, με την μόνη μας ελευθερία, την επιλογή του τι θα καταναλώσουμε. Για εμένα, όλα αυτά δεν είναι εκείνα για τα οποία πολεμήσαμε από τον Διαφωτισμό και μετά. Η ελευθερία είναι να μπορούμε να ορίσουμε τον εαυτό μας, μέσα στην κοινωνία».

4. EISENSTEIN IN GUANAJUATO του Peter Greenaway (Ηνωμένο Βασίλειο)

Ένας Άγγλος (Peter Greenaway) σκηνοθετεί ένα Νορβηγό που παίζει τον Ρώσο σκηνοθέτη Eisenstein ενώ βρίσκεται στο Μεξικό για να γυρίσει ταινία, μετά την απόρριψή του από τα κυκλώματα του Hollywood καθώς ήταν υπερβολικά κομμουνιστής. Το αποτέλεσμα είναι μία όμορφη σουρεαλιστική ταινία με πολλά κωμικά στοιχεία και με έναν διαφορετικό από το πώς τον περιμέναμε Sergei Eisenstein, να είναι αστείος, ομιλητικότατος, ιδιοφυής και γεμάτος διάθεση να ανακαλύψει πράγματα για την σεξουαλικότητά του, όντας ένας παρθένος gay ετών 30, πέρα από έναν από τους σκηνοθέτες που έγραψαν ιστορία στο σινεμά με ταινίες όπως το Θωρηκτό Ποτέμκιν. Από τις ταινίες του διαγωνιστικού που είναι «ελαφρές» χωρίς να χάνουν σε ποιότητα, καθώς φιλοδοξεί να αποκαλύψει το νόημα της ζωής. Που βρίσκεται αυτό; Στο σεξ, τον μεσημεριανό ύπνο και στην ζωή στο πλάι ενός Μεξικάνου.

5. 45 YEARS του Andrew Haigh (Ηνωμένο Βασίλειο)

Δεν είναι τυχαίο ότι το 45 Years κέρδισε και τα δύο ερμηνευτικά βραβεία της Berlinale. Charlotte Rampling και Tom Courtenay ενσαρκώνουν με μεγάλη επιτυχία ένα ζευγάρι μετά από 45 χρόνια γάμου, όπως προδίδει και ο τίτλος. Συγκεκριμένα, τους βρίσκουμε λίγο πριν τον εορτασμό της επετείου τους, με τον άντρα να μαθαίνει την τύχη της πρώην αγαπημένης του, μετά από πολλά χρόνια. Η σχέση του ζευγαριού στο μικροσκόπιο και μία ταινία που αγαπήθηκε από τους κριτικούς, όντας από τις ελάχιστες που ασχολούνται με την τρίτη ηλικία, αλλά και τον έρωτα σε αυτήν.

6. SANGUE AZUL (Blue Blood) του Lírio Ferreira (Βραζιλία)

Μία από τις πολλές ταινίες που είχε η Λατινική Αμερική, ήταν το Blue Blood. Ο κεντρικός ήρωας του φιλμ είναι ο Pedro, γνωστός πλέον ως ‘Zolah the Cannon Man’, όπως είναι το όνομά του στον περιφερόμενο θίασο με τον οποίο ζει χρόνια. Σιγά-σιγά μαθαίνουμε την ιστορία του: αποχωρίστηκε την οικογένειά του σε ηλικία δέκα ετών, όταν η μητέρα του φοβήθηκε την πιθανή ερωτική έλξη που αναπτυσσόταν ανάμεσα σε αυτόν και την αδερφή του Raquel (Caroline Abras), και πλέον, έχοντας γυρίσει σχεδόν όλο τον κόσμο, επιστρέφει με το τσίρκο στο νησί του, προσπαθώντας να επανασυνδεθεί με το παρελθόν του.

7. ELSER (13 λεπτά) του Oliver Hirschbiegel (Γερμανία)

Ο Oliver Hirschbiegel, ο οποίος έχει ήδη ασχοληθεί προηγουμένως με τις τελευταίες ημέρες της εγκληματικής ναζιστικής δικτατορίας στη διάσημη ταινία του 2004 «Η Πτώση» την οποία κυρίως ξέρεις για τα άπειρα βιντεάκια με τον Χίτλερ να ουρλιάζει, επανέρχεται στη Ναζιστική Γερμανία, αποδίδοντας φόρο τιμής στον άγνωστο Elser, έναν νέο από ένα μικρό χωριό στις σουηβικές Άλπεις που προσπάθησε, και παραλίγο να τα καταφέρει, να σκοτώσει τον Χίτλερ το 1939, λίγο πριν ξεκινήσει τον πιο αιματηρό πόλεμο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η ιστορία της μετατροπής της Γερμανίας από δημοκρατία στην απολυταρχία του Χίτλερ σε μια ταινία μάθημα ιστορίας με τρομερούς προβληματισμούς για το τι τελικά είναι τρομοκρατία και τι όχι.

8. VICTORIA του Sebastian Schipper (Γερμανία)

Μια Ισπανίδα γνωρίζει μια παρέα μικροαπατεώνων μια νύχτα στο Βερολίνο, πίνει μαζί τους και φτάνει να γίνεται κακοποιός μέσα σε λίγες ώρες. Μια πεζή ιστορία στους δρόμους του Βερολίνου από τις καλύτερες της Berlinale; Γιατί; Μα γιατί ο σκηνοθέτης Sebastian Schipper, αποφάσισε να γυρίσει αυτήν  την ταινία σε ένα και μόνο take (για την ακρίβεια δύο, αλλά ως ένα διαφημίστηκε), με μία μόνο κάμερα. Έτσι καθ’ όλη την διάρκεια της ταινίας ο ένας και μοναδικός κάμερα μαν, ακολουθεί τους ηθοποιούς, που για δύο και πλέον ώρες παίζουν ακατάπαυστα σε κάποιες δύσκολες σκηνές. Μόνο γι’ αυτό το πείραμα αξίζει να δει κάποιος το Victoria. Γι’ αυτό εξάλλου ο διευθυντής φωτογραφίας και κάμεραμαν της ταινίας βραβεύτηκε με Αργυρή Άρκτο για το επίτευγμά του.

9. LIFE του Anton Corbijn (Ηνωμένο Βασίλειο, Καναδάς)

Στo Life βρίσκουμε τον Robert Pattinson στο ρόλο του διάσημου φωτογράφου Dennis Stock, γνωστού ως επί το πλείστον από τα θρυλικά πορτρέτα του James Dean (Dane DeHaan) που τράβηξε το χειμώνα του 1955. Εκεί ακριβώς στρέφεται η ταινία, στην περίοδο κατά την οποία συναντήθηκαν οι ζωές των δύο αυτών καλλιτεχνών, οδηγώντας τους μοιραία σε μία ιδιαίτερη, αληθινή και τρυφερή φιλία, κάτι που αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο μέσα από τις αυθεντικές φωτογραφίες του Stock. Μια από τις λίγες καλές ταινίες με stars, με έναν απροσδόκητα καλό Pattinson.

10. AFERIM! του Radu Jude (Ρουμανία)

Βρισκόμαστε στην Ρουμανία (Βλαχία) του 1835. Δύο άντρες, πατέρας και γιος καβαλάνε τα άλογά τους και διασχίζουν την χώρα με σκοπό να βρουν έναν τσιγγάνο Σκλάβο που έχει δραπετεύσει από τα αφεντικά του για καλύτερες συνθήκες. Στον δρόμο τους θα συναντήσουν διάφορους ταξιδιώτες και θα έχουν διάφορες συζητήσεις ενδεικτικές για την κατάσταση που επικρατεί στην χώρα εκείνη την εποχή, αλλά και την ιδιοσυγκρασία, τα έθιμα και τις παραδόσεις και τις απόψεις των ανθρώπων της περιοχής για διάφορα θέματα. Τούρκοι, Ρώσοι, Χριστιανοί, Εβραίοι, Ούγγροι, αλλά και Έλληνες θα μπουν στο στόχαστρο των δύο ταξιδιωτών και των φίλων και εχθρών που θα συναντήσουν στον δρόμο τους. Στο κυνήγι του τσιγγάνου με το όνομα Carfin, θα μάθουμε και σημαντικά πράγματα για τους τσιγγάνους και την θέση τους στην κοινωνία της εποχής. Ένα ενδιαφέρον Βαλκανικό western – όπως συστήνεται – το Aferim είναι μια ταινία που πήρε καλές αλλά και κακές κριτικές. Έφυγε ωστόσο με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας, ενώ σίγουρα πρόκειται για μια πρωτότυπη ταινία για γεγονότα που δεν έχουν ξαναειπωθεί στο σινεμά.

Δείτε περισσότερα, όπως το υπέροχο εποχής Angelica, τον Ian McKellen (λέγε με Gandalf) σε ρόλο γέρου Sherlock Holmes, τον Brian Wilson στο Love and Mercy, την καθημερινή Web εκπομπή μας CinefreakShow Berlinale Edition και πολλά άλλα από την Berlinale.