Εικόνες και σκέψεις από την παρουσίαση του «Έρως Ανίκατε Μάσαν» του Α. Κορτώ

Author: Share:

Η παρουσίαση του βιβλίου «Έρως Ανίκατε Μάσαν» του Αύγουστου Κορτώ στη Μυτιλήνη, ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να δούμε, να ακούσουμε και να σκεφτούμε πολύ ενδιαφέροντα πράγματα, όχι απαραίτητα για το συγκεκριμένο βιβλίο και την λογοτεχνία γενικότερα, άλλα και για θέματα, που αφορούν την καθημερινότητα μας σε μια πόλη, όπως η Μυτιλήνη. Άλλα ας τα πιάσουμε ένα-ένα…

Γύρω στις οκτώ και μισή το απόγευμα της Παρασκευής, τα καθίσματα έξω από το Book and Art είχαν γεμίσει και αρκετοί στεκόμασταν γύρω-γύρω περιμένοντας τον Αύγουστο Κορτώ.

Εκείνος έφθασε, σχεδόν τρέχοντας, και ξεκίνησε αμέσως την παρουσίαση μιλώντας για την «χαλαρή λογοτεχνία» και το ευθυμογράφημα (τέτοιο είναι άλλωστε και το «Έρως Ανίκατε Μάσαν»), το κατά πόσο «αγνοείται» ίσως από τους κριτικούς που προτιμούν περισσότερο, πιο κλασσικά δείγματα της λογοτεχνίας, άλλα και το πόσο σημαντικούς εκπροσώπους είχε και στην Ελλάδα ως είδος, όπως ο Νίκος Τσιφόρος ή ο Κώστας Ταχτσής. Μίλησε επίσης για τα δικά του ερεθίσματα, μεγαλώνοντας ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, που αποτέλεσαν πειρασμό να τα ξεφυλλίσει και το ότι ένας από τους μεγαλύτερους, ήταν ο αθυρόστομος Κόκορας του Αρκά, σκίτσο του οποίου φιλοξενείται στο εξώφυλλο του βιβλίου του.

Έπειτα διάβασε ένα απόσπασμα από το «Έρως Ανίκατε Μάσαν», ένα μέρος της ιστορίας «Ο Άνδρας που αγαπούσε τις σερβιέτες», την οποία μπορείτε να την διαβάσετε και σε παλαιότερη δημοσίευση της στο protagon. Πρόκειται για μια αυτοβιογραφική ιστορία, όπως οι περισσότερες, από τότε που ήταν ακόμη φοιτητής Ιατρικής στο ΑΠΘ, μια αρκετά δυσάρεστη εμπειρία, που μπορεί να ζήσει κανείς, άλλα πλέον την αφηγείται με αρκετά κωμικό τρόπο. Σημειώνει μάλιστα την κωμικοτραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης, όπου τραγικά γεγονότα και δύσκολες στιγμές, όταν αποστασιοποιηθούμε από αυτές, μπορούμε να τις δούμε με μια κωμική διάθεση.

Ύστερα έγινε μια μικρή συζήτηση με το κοινό. Ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε για το τι τον εμπνέει, αποδαιμονοποίησε τον εφιάλτη της έμπνευσης και της λευκής σελίδας, αποκάλυψε ότι γράφει πολύ και πολλά κείμενα του καταδικάζονται να μένουν κρυμμένα στο σύγχρονο «συρτάρι» ενός συγγραφέα, τον σκληρό δίσκο ενός υπολογιστή, και ενίοτε να χάνονται για πάντα όταν αυτός καταστραφεί. Μίλησε επίσης για τα βιβλία, που έγραψε σε περιόδους δύσκολες για εκείνον, όταν ήταν ακόμα νωπός ο χαμός της μητέρας του Κατερίνας, και τα οποία είναι αρκετά «μαύρα», όπως ο Δαιμονιστής, πριν ξεκινήσει να υπογράφει βιβλία σε όσους ήρθαν να παρακολουθήσουν την εκδήλωση.

Πάμε όμως να δούμε δυο-τρία πραγματάκια, όχι απαραίτητα λογοτεχνικά, που μου έμειναν σαν συμπέρασμα, ύστερα από αυτή;

Το συμπέρασμα ξεκινά από τον χώρο, όπου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του βιβλίου και όχι τόσο στο ότι έτσι κι αλλιώς στο Book and Art φιλοξενούνται κατά καιρούς πολύ ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις (εκθέσεις φωτογραφίας για παράδειγμα), όσο στο ότι η παρουσίαση του «Έρως Ανίκατε Μάσαν» έγινε έξω από αυτόν. Ένας πολύπαθος δρόμος, όπως η οδός Κομνηνάκη, ένας κατ’ ευφημισμόν πεζόδρομος, τον οποίο διέρχονται περισσότερο αυτοκίνητα και μηχανάκια με θορυβώδεις εξατμίσεις, παρά πεζοί, απέκτησε έστω για λίγες ώρες ζωή.

Στην Μυτιλήνη χρειαζόμαστε, εκτός των άλλων, περισσότερες υπαίθριες πολιτιστικές εκδηλώσεις, οι οποίες δεν θα περιορίζονται σε (σπάνιες) μικρές συναυλίες και εκθέσεις φωτογραφίας στην Πλατεία Σαπφούς. Να χρησιμοποιηθούν οι πεζόδρομοι, να γεμίσουν κόσμο που θα αξιοποιήσει αυτόν τον δημόσιο χώρο. Το ότι έκλεισε η οδός Κομνηνάκη για λίγες ώρες, δεν ταλαιπώρησε κανέναν. Όλη αυτή η περιοχή, τα Λαδάδικα, η παρηκμασμένη και αφημένη στην τύχη της Κουμιδιά, η Κομνηνάκη, που ήδη αναφέραμε, θα μπορούσαν να αποτελέσουν έναν πνεύμονα μικρών – έστω – πολιτιστικών εκδηλώσεων. Θα είναι προϊόν ιδιωτικής πρωτοβουλίας ή όχι; Δεν έχει σημασία. Αυτό, που έχει σημασία είναι η λιτή άλλα πολύ όμορφη εκδήλωση της παρουσίασης ενός βιβλίου, να μην είναι σύντομα μια ξεχασμένη εξαίρεση ενός άσχημου κανόνα.

 

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το βιβλίο «Έρως Ανίκατε Μάσαν» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πατάκη.