Οι Έλληνες μετανάστες «νέας γενιάς»

Author: Share:

Οι μετανάστες που δέχεται η Ελλάδα από την Ασία, είναι ένα μεγάλο Ευρωπαϊκό, αν όχι παγκόσμιο θέμα. Όμως η μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό, τα τελευταία 5 χρόνια της κρίσης, έχει πάρει διαστάσεις ενός νέου κύματος διασποράς. Μιλήσαμε με αρκετούς Έλληνες που μένουν στο εξωτερικό, και σας παρουσιάζουμε τι μας είπαν κάποιοι από αυτούς για την εμπειρία τους, τον ρατσισμό, τους μετανάστες που δέχεται η Ελλάδα, τις διαφορές στα δύο φαινόμενα, καθώς και το αν σκέφτονται να γυρίσουν στην Ελλάδα.

Έλλη Τουρτούρη / Γερμανία

ElliTourtouri

Τι κάνετε στη Γερμανία

Και δουλειά και σπουδές, δηλαδή διδακτορικό. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, οι θέσεις υποψηφίων διδακτόρων είναι έμμισθες στη Γερμανία, όπως και αλλού.

Πόσο φιλόξενο είναι το μέρος που κατοικείτε;

Αρκετά έως πολύ. Υπάρχουν πολλοί μετανάστες, όπως και σε όλη τη Γερμανία άλλωστε, και μια μεγάλη διεθνής κοινότητα στο πανεπιστήμιο, που, νομίζώ, έχουν συντελέσει στην εξοικείωση των ντόπιων με τον ξένο. Σημαντικό είναι, επίσης, ότι αυτό δεν μένει μόνο σε επίπεδο κοινωνίας, αλλά αντικατοπτρίζεται και εγγράφεται και σε θεσμικό επίπεδο.

Έχετε αντιμετωπίσει ποτέ ρατσισμό στην εμπειρία σας στο εξωτερικό;

Στη Γερμανία, όχι. Το περισσότερο ήταν κάποιο (ειρωνικό;) χαμόγελο στην απάντηση ότι είμαι από την Ελλάδα. Στην Ολλανδία, όπου έμενα πριν, είχε τύχει αρκετές φορές να ακούσουμε σχόλια του τύπου “συγγνώμη, δεν έχω ψιλά να σας δώσω” ή “κερνάτε εσείς, γιατί έτσι κι αλλιώς μας χρωστάτε”. Βέβαια, αυτά όλα είναι στο επίπεδο της ειρωνείας και του λεκτικού ρατσισμού, και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να συγκριθούν με τη ρατσιστική βία που έχουμε δει να ασκείται σε βάρος μεταναστών στην Ελλάδα και άλλου.

Πως βλέπετε το φαινόμενο των μεταναστών και προσφύγων που έρχονται από την Συρία και άλλες χώρες στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας;

Είναι η φυσική απόρροια όλων των πολέμων και των εγκλημάτων που συντελούνται στις χώρες της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής τα τελευταία χρόνια με τη συμβολή και της Δύσης. Ποιός θέλει να μένει σε ένα μέρος όπου η ζωή η δική του και των παιδιών του βρίσκεται διαρκώς σε κίνδυνο, όπου στερείται ακόμα και τα βασικά, όπου η ύπαρξη του δεν έχει απολύτως καμία αξία;

Τι διαφορά νομίζετε ότι έχει το να είσαι μετανάστης στην Ελλάδα σε σχέση με την χώρα που βρίσκεστε;

Τεράστιες. Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να κρατάμε στο μυαλό μας ότι οι μετανάστες που κατορθώνουν να φτάσουν στη Γερμανία είναι (αναλογικά) πολύ λιγότεροι σε σχέση με αυτούς που φτάνουν στα σύνορα της ΕΕ. Παρ’όλα αυτά, εδώ υπάρχουν δομές υποδοχής και φιλοξενίας, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει – ως τώρα, τουλάχιστον – στην Ελλάδα. Επιπλέον, είναι πιο εύκολο να βρει κανείς δουλειά, και άρα να ορθοποδίσει, στη Γερμανία σε σχέση με την Ελλαδά…

Βλέπετε στο μέλλον πιθανότητα να γυρίσετε στην Ελλάδα;

Αυτή είναι μια ερώτηση που κάνω κι εγώ συχνά στον εαυτό μου… αλλά δεν έχω βρει ακόμα την απάντηση! Το σίγουρο είναι πως θέλω να γυρίσω στην Ελλάδα, θέλω να μπορέσω να δημιουργήσω και να προσφέρω στον τόπο μου, θέλω τη γνώση και την εμπειρία που έχω αποκομίσει έξω να την «επιστρέψω» στην Ελλάδα.

Γιώργος Μπαλίκας / Γαλλία

balikas

Τι κάνετε στη Γαλλία

Διανύω το πρώτο από τα τρία έτη των διδακτορικών μου σπουδών. Στην επιστήμη της Πληροφορικής -στην τεχνιτή νοημοσύνη- και χρηματοδοτείται από μια γαλλική εταιρεία. Συγκατοικώ με την κοπέλα μου.

Πόσο φιλόξενο είναι το μέρος που κατοικείτε;

Μια φράση: νιώθω ισότιμος πολίτης. Δεν έχω βιώσει το ρατσισμό, δεν αντιμετώπισα προβλήματα λόγω της γλώσσας, κάνω σχέδια για το μέλλον.

Πως βλέπετε το φαινόμενο των μεταναστών και προσφύγων που έρχονται από την Συρία και άλλες χώρες στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας;

Με συμπάθεια, κατανόηση και προβληματισμό.. Σας προκαλώ να σκεφτείτε το μεγαλύτερο αδιέξοδο που έχετε ζήσει και συνδιάστε το μαζί με το μεγαλύτερο πρόβλημα που θυμάστε. Ακόμη και σε αυτό το υποθετικό σενάριο, πιστεύω απέχουμε πολύ από τη δική τους πραγματικότητα.

Τι διαφορά νομίζετε ότι έχει το να είσαι μετανάστης στην Ελλάδα σε σχέση με την χώρα που βρίσκεστε;

Η εύκολη απάντηση: δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες υποδομές. Στην πραγματικότητα όμως πιστεύω ότι το έλλειμμα παιδείας και ο ωχαδερφισμός είναι τα πραγματικά προβλήματα της ελληνικής πραγματικότητας. Θα το διαπιστώσετε στις κουβέντες στα καφενεία ή στην αγορά.

Βλέπετε στο μέλλον πιθανότητα να γυρίσετε στην Ελλάδα;

Λέγεται ότι ανήκουμε σε μια “χαμένη” γενιά. Παρόλα αυτά μάθαμε να στηρίζουμε κάθε μας απόφαση σε απτά στοιχεία. Συνεπώς θα έλεγα: εξαρτάται.

Σωτήρης Χατζηστήλλης / Γαλλία

sotirisxatzistillis-despoinapapastergiou

Τι κάνετε στη Γαλλία

Ψάχνω για δουλειά στην αρχιτεκτονική.

Πόσο φιλόξενο είναι το μέρος που κατοικείτε;

Αρκετά φιλόξενο. Δεν αντιμετωπίζω κάποιο ιδιέταιρο πρόβλημα όσον αφορά αυτό το θέμα.

Έχετε αντιμετωπίσει ποτέ ρατσισμό στην εμπειρία σας στο εξωτερικό;

Κάποιες φορές ναι, αλλα σε πολύ λίγο ποσοστό. Γενικά δεν αντιμετωπίζω ρατσισμό.

Πως βλέπετε το φαινόμενο των μεταναστών και προσφύγων που έρχονται από την Συρία και άλλες χώρες στην Ευρώπη μέσω Ελλάδας;

Λογική εξέλιξη των πραγμάτων. Θεωρώ ότι ο κάθε άνθρωπος που βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση, αναζητεί με κάθε τρόπο ένα καλύτερο μέλλον. Στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάδα είναι η πόρτα γι’αυτό το μέλλον, την Ευρώπη.

Τι διαφορά νομίζετε ότι έχει το να είσαι μετανάστης στην Ελλάδα σε σχέση με την χώρα που βρίσκεστε;

Κυρίως η αβεβαιότητα για το αύριο.Στην Ελλάδα, εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης, δεν υπάρχει ελπίδα για τους νέους. Επίσης στην Ελλάδα κάποιος έγχρωμος, ασιάτης, γενικά κάποιος διαφορετικος άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με μεγάλο ποσοστό ρατσισμού σε σχέση με τη Γαλλία. Βέβαια αυτό παραμένει πολύ σχετικό καθώς εξαρτάται από τις αξίες και τα ιδεώδη που έχει μεγαλώσει κανείς.

Βλέπετε στο μέλλον πιθανότητα να γυρίσετε στην Ελλάδα;

Δεν είμαι αρνητικός σ’αυτο το σενάριο αλλά όπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα είναι πολύ δύσκολο, σχεδόν απίθανο. Είμαστε σε μια φάση κλειδί στη ζωή μας, όπου προσπαθούμε για μια προσωπική και επαγγελματική εξέλιξη ούτως ώστε να ικανοποιήσουμε κάποιες φιλοδοξίες και όνειρα. Στη Ελλάδα δεν θεωρώ, τουλάχιστον όχι στο άμεσο μέλλον, πως μπορούμε να επιτύχουμε κάτι από αυτα.


Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο 3ο τεύχος του The Free Press