Ένα σπίτι «ποτισμένο» με ιστορία

Author: Share:

Το αρχοντικό του Ελύτη, έχει να διηγηθεί πολλές ιστορίες. Θαρρείς πως είναι ποτισμένο με μικρές σταγόνες ιστορίας. Λιγάκι από το Βενιζέλο λιγάκι από τον Ελύτη, λιγάκι από τις μεγάλες αστικές οικογένειες που έμπαιναν και έβγαιναν χαμογελώντας στον χρόνο που περνούσε…

Ο κύριος Κωστής και η κυρία Όλγα Ιωάννου, κάθονται αναπαυτικά στις πολυθρόνες τους στο μικρό σπιτάκι του κηπουρού. Και οι δύο απολαμβάνουν το βιβλίο τους με τη συντροφιά της αγαπημένης τους γάτας που χουρχουρίζει ευτυχισμένα, στρογγυλο-καθισμένη στη σκάλα του σπιτιού. Εκεί, σ’ αυτό το σημείο του χρόνου, η δική μου παρουσία έρχεται να αλλάξει τα δεδομένα ενός συνηθισμένου απογεύματος, αφού ζητώ από τον κύριο Κωστή και την κυρία Όλγα, να ξεδιπλώσουν τις αναμνήσεις τους για το σπίτι τους, για τους συγγενείς τους, για τους ανθρώπους που πέρασαν μέσα από αυτό από το αρχοντικό της Σουράδας ή, όπως έχει επικρατήσει, του αρχοντικού του Ελύτη.

«Ο Οδυσσέας ήταν ένα από τα πιο αγαπημένα ξαδέλφια μου» μας διηγείται ο κος Ιωάννου. « Εκτός από συγγενείς ήμασταν και πολύ καλοί φίλοι. Στην Αγγλία αλλά και στην Αθήνα που ήμουνα, κάναμε πολύ παρέα μαζί. Και ήταν εκείνος που μου γνώρισε όλους τους μεγάλους της εποχής εκείνης. Τον Μόραλη, τον Βαλαωρίτη, τον Τσαρούχη, τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τον Πολίτη, τον Σαχτούρη κ.α. Τότε ήταν η εποχή που λειτουργούσε κάτω από το «Αττικόν» το καφέ «Μπραζίλιαν» στην Βουκουρεστίου όπου από κει περνούσαν οι πάντες. Εκεί ήταν το στέκι μας με τον Οδυσσέα. Και μέσα σ’ αυτό το χώρο γνώρισα πολύ σημαντικούς ανθρώπους. Είχα την ευκαιρία να κουβεντιάσω μαζί τους, να ανταλλάξω απόψεις για την Ελλάδα της εποχής εκείνης. Όπως ο μεγάλος Ζήσιμος Λορεντζάτος με τον οποίο μας συνέδεσε μια μεγάλη φιλία για χρόνια πολλά. Ήταν από τους ανθρώπους που πραγματικά μου στοίχισε ο θάνατός του. Όλοι αυτοί λοιπόν ήταν ο κύκλος του Οδυσσέα. Άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων. Τα καλοκαίρια τα περνούσαμε μαζί στο αρχοντικό των Αλεπουδέλληδων χαλαρώνοντας με κουβέντες της καθημερινότητας αφού ο Ελύτης ως άνθρωπος ήταν πολύ χαμηλών τόνων και δεν του άρεσε να κάνει σοβαρές συζητήσεις για την ποίηση. Αν και ήταν κοινωνικός δεν του άρεσε πολύ να εμφανίζεται στα πλήθη και ενώ ήταν ζεστός με όλους ήταν πολύ εκλεκτικός στους ανθρώπους που συναναστρεφόταν».

Ολόκληρο το άρθρο στο Vintage Lesvos