Η καλύτερη Εθνική Ελλάδος που είδε ποτέ η Ελληνική τηλεόραση

Author: Share:

Δεν είμαι πολύ της τηλεόρασης και έτσι όταν έμαθα ότι ο Καπουτζίδης κάνει καινούρια σειρά, δεν έδωσα σημασία. Τα πρώτα σχόλια όμως στο διαδίκτυο, από άτομα εξίσου επιφυλακτικά, με έκαναν να βάλω να δω την «Εθνική Ελλάδος» και έκανα μια πολύ καλή επιλογή.

Η σειρά έχει κωμικά στοιχεία, είναι όμως κυρίως δραματική, σε αντίθεση με τις προηγούμενες σειρές του Καπουτζίδη. Πρωταγωνίστρια η Σμαράγδα Καρύδη στον ρόλο μιας χωρισμένης μητέρας που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με τα δύο παιδιά της και δουλειές του ποδαριού. Πέρα από τα χρήματα, της λείπουν όνειρα και στόχοι και αυτά θα προσπαθήσει να ξαναβάλει στην ζωή της, με το να αρχίσει μια Εθνική ομάδα curling, ένα άγνωστο αγώνισμα που παίζεται στον πάγο. Μαζί της στην ομάδα θα βρεθεί η αδερφή της (Κωνσταντίνα Μιχαήλ), που έχει έναν Χρυσαυγίτη σύζυγο, και μια ηθοποιός (Κατερίνα Παπουτσάκη) που έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για το επάγγελμά της. Αυτές μαζί με τον προπονητή τους (Καπουτζίδης) θα χτίσουν από το μηδέν την ομάδα.

Οι χαρακτήρες είναι αρκετά ρεαλιστικοί, το σενάριο προσεγμένο και η σκηνοθεσία άψογη. Όμως αυτό που κάνει την Εθνική Ελλάδας να διαφέρει από κάθε άλλη σειρά που έχουμε δει στην Ελληνική τηλεόραση είναι τα θέματα με τα οποία ασχολείται. Έπρεπε να περάσουν τόσα χρόνια ναζισμού στην Βουλή για να δούμε την πρώτη σειρά με Χρυσαυγίτες και την δράση τους και να φτάσουμε στο 2015 για να δούμε ένα ανάπηρο παιδί να παρουσιάζεται όχι σαν πρόβλημα, αλλά σαν κάτι το φυσιολογικό. Πέρα όμως από αυτά, ο Καπουτζίδης θίγει ζητήματα όπως ο πλουτισμός, η ανεργία, η εκμετάλλευση στην αγορά εργασίας, ο ρατσισμός, η έλλειψης ελπίδας για το μέλλον, ενώ στην σειρά έχουμε και παρουσία gay και τρανσέξουαλ χαρακτήρων με τρόπο που επιτέλους δεν παρουσιάζονται ως καρικατούρες για να προκαλέσουν το γέλιο.

Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ο Καπουτζίδης προσπαθεί να χωρέσει σε μία σειρά πολλά τέτοια ζητήματα, με κίνδυνο κάπου να χάσει την μπάλα. Μέχρι στιγμής πάντως τα καταφέρνει περίφημα, καλύτερα ακόμα και από καλλιτεχνικές ταινίες που προσπάθησαν να μιλήσουν για την κρίση, τον ρατσισμό, την ανεργία.


 

Το κείμενο είχε δημοσιευθεί στο 2ο τεύχος του The Free Press