Ναι ή όχι στην διατήρηση ενός εθίμου;

Author: Share:

Μια πολύ μεγάλη συζήτηση έχει ξεκινήσει τις τελευταίες ημέρες, κυρίως online, με αφορμή το έθιμο της σφαγής του ταύρου, και άλλων ζώων, στο προαύλιο της εκκλησίας του Ταξιάρχη στον Μανταμάδο. Φιλοζωικές οργανώσεις συγκέντρωσαν υπογραφές και έστειλαν επιστολές σε όλους τους αρμόδιους φορείς, ώστε να μην εφαρμοστεί για μια ακόμη φορά, μια βίαιη παράδοση με αμιγώς ειδωλολατρικά χαρακτηριστικά, προς τέρψιν οφθαλμών, όσων θα παρευρεθούν.

Μπορείτε να διαβάσετε εδώ την επιστολή του φιλοζωικού συλλόγου ΚΙΒΩΤΟΣ της Μυτιλήνης, και εδώ μια συνέντευξη, με φωτογραφικό υλικό, για το έθιμο.

Φαίνεται πως τελικά επικράτησε η φωνή της λογικής και φέτος δεν θα πραγματοποιηθεί κάποιου είδους δημόσιας σφαγής, ωστόσο αυτό προκάλεσε μια δεύτερη σειρά αντιδράσεων, από τους υπερασπιστές του εθίμου αυτή την φορά. Η αρχή έγινε από την ενυπόγραφη επιστολή της κ. Δήμητρας Πασπαλά (μπορείτε να την διαβάσετε εδώ) άλλα και με την επιστολή του Πρωτοπρεσβύτερου Ευστράτιου Δήσσου, προϊστάμενου και προέδρου του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου του Ι.Ν. Παμεγίστων Ταξιαρχών στον Μανταμάδο, ο οποίος με δηλώσεις του πριν από λίγες ημέρες στο LesvosPost.com, υπερασπίστηκε το έθιμο και τον μη ειδωλολατρικό-παγανιστικό χαρακτήρα του.

Ο ιερέας αναφέρει, μεταξύ άλλων, ότι: «Δεν είναι θυσία, γιατί το βόδι δεν το τιμάμε, δεν το στολίζουμε, δε το διαβάζουμε, αλλά το σφάζουμε για να εξοικονομήσουμε την ύλη για τα φαγητά!!!»

Μια πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση, ειδικά αν την διαβάσουμε έχοντας υπόψη μας αυτή την εικόνα:

thisia_voulgarakis-039

Ή αυτή:

TavrosMantamadosLesvou

Δυσκολεύομαι να φανταστώ, πως το στεφάνι με τα λουλούδια στο λαιμό του ταύρου, είναι κάτι που είχε εκεί εκ γενετής… Όπως δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι οι παρακάτω συνθήκες σφαγής των ζώων πληρούν έστω στοιχειώδεις συνθήκες υγιεινής.

231798-mantamados

Θα μπορούσαμε να γράφουμε σελίδες ολόκληρες αντικρούοντας επιχειρήματα των υπερασπιστών αυτού του εθίμου, άλλα και των ζωόφιλων ακόμη. Δεν έχει νόημα, γιατί είναι μια συζήτηση δίχως τέλος. Ωστόσο δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και την πραγματικότητα: η δημόσια σφαγή ζώων, η αντίληψη ότι το ποτισμένο με το αίμα τους βαμβάκι μπορεί αν χρησιμοποιηθεί ως φυλαχτό (!), είναι έθιμο ειδωλολατρικό και παγανιστικό, που περισσότερο προσφέρει άρτο και θέαμα στους πιστούς και λιγότερο έχει σχέση έχει με την Χριστιανική πίστη. Είναι επίσης ένα έθιμο βίαιο, που απέχει απίστευτα πολύ απ’ ότι (θα έπρεπε να) πρεσβεύει τον σύγχρονο πολιτισμό μας. Γιατί το ότι το συγκεκριμένο έθιμο χάνεται στα βάθη των αιώνων, δεν πρέπει να αποτελεί επιχείρημα για την διατήρηση του. Εκτός και αν με την ίδια λογική, είμαστε δεκτικοί και με άλλα, εξίσου ή περισσότερο βίαια έθιμα άλλων θρησκειών, το ξεκίνημα των οποίων επίσης χάνεται στο παρελθόν…

Δεν είμαι υπέρ της κατάργησης του εθίμου και των θρησκευτικών παραδόσεων. Θα πρέπει όμως αυτές, να τηρούνται στη σωστή τους βάση.

Θα μεταφέρω και πάλι απόσπασμα από τις δηλώσεις του ιερέα:

«Οι Μανταμαδιώτες φιλόξενοι και αρχοντάνθρωποι, βλέποντας τους προσκυνητές του Ταξιάρχη τους να υποφέρουν χωρίς στέγη και ζεστή τροφή, απεφάσισαν να τους κάνουν ένα τραπέζι την ημέρα της Γιορτής, ένα ζεστό πιάτο φαγητού! Έτσι έταζαν στον Ταξιάρχη ότι του χρόνου το φαγητό θα το κάνω εγώ! Και έβαζε το κρέας, το σιτάρι για το κες-κες- και τα ρεβίθια για δεύτερο φαγητό κρέας και ρεβίθια. Τα φαγητά ήθελαν πολύ κρέας και για το λόγο αυτόν έσφαζαν ένα μεγάλο βόδι σε χώρο που είχαν ετοιμάσει για το σκοπό αυτό στη βόρεια αυλή του Ναού.»

Το έθιμο ξεκίνησε δηλαδή, από την επιθυμία των ντόπιων να προσφέρουν τροφή στους επισκέπτες προσκυνητές. Μπορούν να συνεχίσουν να το κάνουν. Όλα τα υπόλοιπα είναι απαραίτητα; Όχι.