Ούτε εμένα μου αρέσουν οι εικόνες στο λιμάνι της Μυτιλήνης

Author: Share:

Όχι, ούτε εμένα μου αρέσουν οι εικόνες στο λιμάνι της Μυτιλήνης και στα πάρκα γύρω από αυτό. Σφίγγεται το στομάχι μου, όταν βλέπω παιδάκια να κοιμούνται σε χαρτόκουτες, ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε εγκαταστάσεις υγιεινής και αναγκάζονται να κάνουν την ανάγκη τους όπου βρουν και να πλυθούν, όπου εντοπίσουν μια πηγή νερού. Τρέμω στην ιδέα, ότι μπορεί σε λίγες ημέρες ο καιρός να χαλάσει και όλοι αυτοί οι (πέντε; οκτώ; δέκα; παραπάνω;) χιλιάδες άνθρωποι να εκτεθούν στην βροχή. Ανησυχώ για το τι θα γίνει σε λίγες εβδομάδες, όταν θα κάνει την εμφάνισή του ο χειμώνας.

Από την άλλη, υπάρχουν κι εικόνες, πιο άσχημες από αυτές. Όπως αυτές ή αυτή παρακάτω:

1548

Συντοπίτες μας, που σχολίασαν άρθρα του τοπικού τύπου (μερικά αδιανόητα…) ανησυχούν για την δημόσια υγεία, την δημόσια τάξη, αναρωτιούνται αν αυτές οι εικόνες με το λιμάνι της πόλης να βουλιάζει από τους πρόσφυγες αρέσουν σε όλους όσους δημιούργησαν (!!!) αυτή την κατάσταση με πρόσχημα την βοήθεια (ναι το διάβασα κι αυτό…).

Αγαπητοί φίλοι, αντιλαμβάνομαι τις ανησυχίες σας, τις ίδιες έχω κι εγώ. Επίσης, οι εικόνες αυτές ούτε σε όσους βοηθούν αρέσουν και ίσα-ίσα που κάνουν ότι μπορούν για να μην τις αντικρίζουμε, για να είναι η παραμονή των προσφύγων στο νησί, όσο πιο αξιοπρεπής γίνεται. Έχουν εξαντλήσει τις δυνάμεις τους για αυτό.

Ελλείψει χρημάτων, δεν ζητούν τίποτα παραπάνω, εκτός από μερικά στοιχειώδη. Να αποσπαστούν στο νησί περισσότεροι υπάλληλοι, που θα μπορούσαν να διεκπεραιώσουν την καταγραφή των προσφύγων για να μην αργεί τόσο πολύ η διαδικασία, με δεδομένο τον τεράστιο αριθμό τους. Να έρχονται πιο συχνά πλοία για να φεύγουν οι πρόσφυγες με το νησί. Να υπάρξει μια ρύθμιση από την πολιτεία, ώστε να μπορούν οι άνθρωποι να πάρουν νόμιμα ένα ταξί ή να επιβιβαστούν σε λεωφορεία του ΚΤΕΛ, αφού μπορούν να πληρώσουν το αντίτιμο και να μην χρειάζεται να περπατούν για χιλιόμετρα επιβαρύνοντας την υγεία τους. Και, φυσικά, να υπάρξει αντιμετώπιση των κρουσμάτων εκμετάλλευσης τους.

Εμείς οι υπόλοιποι πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε υπομονή και όσο και αν μπορούμε να βοηθήσουμε. Να μην ξεχνάμε πως είναι άνθρωποι, που άφησαν τα σπίτια τους για να γλιτώσουν τις ζωές τους από έναν από τους χειρότερους πολέμους των τελευταίων δεκαετιών, που μαίνεται στη «γειτονιά» μας.

Κι ας ελπίσουμε, ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες…

ΥΓ: σήμερα «έφυγε» ένας μεγάλος συνάνθρωπος μας, ο παπα-Στρατής που στην «Αγκαλιά» του κράτησε και περιέθαλψε χιλιάδες κόσμο όλα αυτά τα χρόνια. Είναι μεγάλη η απώλειά του κι εύχομαι όσοι συνεχίζουν το έργο του να έχουν την δύναμη και το κουράγιο να τον ξεπεράσουν. Και να μην ξεχνάμε το μήνυμα του, πως ήρθαμε στην Γη για να είμαστε χρήσιμοι.


Κύρια φωτογραφία άρθρου από τον Γιώργο Παπαδόπουλο