Παρακολούθησα μια συναυλία… χωρίς κινητό!

Την περασμένη Τετάρτη (σ.σ. 22 Αυγούστου) είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από κοντά τον Γιάννη Χαρούλη, σε μια εξαιρετική συναυλία, τρία χρόνια μετά την τελευταία του εμφάνιση στη Μυτιλήνη. Το «απολαύσουμε» είναι κάπως σχετικό βέβαια. Όχι για οργανωτικούς λόγους ή εξαιτίας του ίδιου του καλλιτέχνη και των όσων βρέθηκαν στη σκηνή – το αντίθετο μάλιστα. Άλλα επειδή είναι μεγάλο ερώτημα το αν και το σε ποιο βαθμό εν τέλει απολαμβάνουμε μια συναυλία…

Βρέθηκα κι εγώ στο Κάστρο της Μυτιλήνης, ανάμεσα σε 3 χιλιάδες περίπου κόσμου, που σχημάτισε μια τεράστια ουρά για να μπει στον χώρο. Κατάφερα και στάθηκα πολύ κοντά στην σκηνή μαζί με την παρέα μου, και γύρω μου δεκάδες άλλοι, άνδρες και γυναίκες, όλων των ηλικιών. Έχω την εντύπωση, όμως, πως οι περισσότεροι από αυτούς παρακολούθησαν την συναυλία, όχι «ζωντανά», άλλα… μέσα από τις οθόνες των κινητών τους! Δεκάδες προσπάθειες να βγει η πιο καλή φωτογραφία, το πιο ωραίο βίντεο και μάλιστα στο πιο όμορφο κομμάτι του (μα αλήθεια, ποιο να πρωτοδιαλέξεις!!), να «ποσταριστεί» στο Facebook, στο Instagram ή στο Snapchat, δημοσίως ή σε προσωπικό μήνυμα σε κάποιον φίλο ή φίλη. Ταυτόχρονα ένα μίνι scrolling για να βρουν την αντίστοιχη συζήτηση ή την επαφή στα social media, να δουν τι δημοσιεύουν οι άλλοι, τι σχολίασαν, να απαντηθούν τα σχόλια, να αφήσουν likes και καρδούλες, ενώ τα δευτερόλεπτα περνούσαν, γίνονταν χαμένα λεπτά, χαμένος χρόνος από μια συναυλία που συνέβαινε λίγα μέτρα μπροστά τους, όταν το σώμα τους ήταν παρόν, άλλα το μυαλό τους ταξίδευε αλλού.

Κι όλα αυτά, για ποιον λόγο; Για τη δημιουργία ενός άλμπουμ φωτογραφιών και βίντεο, έτσι «για να τα έχουμε» ή στις οποίες θα ανατρέξουμε μετά από λίγες ημέρες ή χρόνια για να θυμηθούμε τι; Πως ήμασταν κι εμείς σε μια συναυλία, που εν τέλει δεν ζήσαμε; Αποδεκτό το να στέλνεις live ήχο και εικόνα σε φίλους σου που δεν είναι εκεί, αν και θα το ‘θελαν. Παλιά, άλλωστε, τους παίρναμε τηλέφωνο, πλέον η τεχνολογία δίνει άλλες λύσεις. Ας μην είμαστε υπερβολικοί, αποδεκτό και το να βγάλουμε μια-δυο φωτογραφίες, ένα μικρό βιντεάκι, δεν θα γυρίσουμε και σε 1990. Άλλα ποιος ο λόγος του να βλέπεις εκατοντάδες ανθρώπους να έχουν σηκωμένα τα κινητά τους και την κάμερα στραμμένη στη σκηνή, καθ’ όλη τη διάρκεια της συναυλίας καταγράφοντας όσα συμβαίνουν εκεί;

Για να μην παρεξηγηθώ, ήμουν κι εγώ ένας από αυτούς. Έβγαζα φωτογραφίες, μετέδιδα live… ζούσα το «άγχος» της καλής γωνίας λήψης. Η συναυλία του Χαρούλη, όμως, ήταν η πρώτη μετά από αρκετά χρόνια, που αποφάσισα να αφήσω το κινητό στην τσέπη καθ’ όλη τη διάρκειά της. Κι ήταν αυτή, που ευχαριστήθηκα περισσότερο!

«Αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας: από την συμμετοχή ενός celebrity σε ένα reality show, μέχρι τις πολιτικές εξελίξεις. Και το χειρότερο; Πέρα από το ότι έχουμε σχηματίσει άποψη για τα πάντα, δυσκολευόμαστε απίστευτα πολύ για να δεχθούμε την αντίθετη»

Η αλήθεια είναι, ότι όπως «παρακολουθούμε» μια μουσική συναυλία έτσι ακριβώς έχουμε εντάξει τα social media και στη ζωή μας γενικότερα. Δεν χάνουμε στιγμή, που δεν θα τη μοιραστούμε στους λογαριασμούς μας στο internet. Μοιραζόμαστε τις ταινίες που βλέπουμε, τα βιβλία που διαβάζουμε, το τι τρώμε και το που ταξιδεύουμε, τους ανθρώπους με τους οποίους τα κάνουμε όλα αυτά. Δεν αφήνουμε τίποτα ασχολίαστο. Αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε για οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας: από την συμμετοχή ενός celebrity σε ένα reality show, μέχρι τις πολιτικές εξελίξεις. Και το χειρότερο; Πέρα από το ότι έχουμε σχηματίσει άποψη για τα πάντα, δυσκολευόμαστε απίστευτα πολύ για να δεχθούμε την αντίθετη.

Διαβάστε επίσης: Η εποχή μας εικονογραφημένη

Το ότι επέλεξα να αφήσω το κινητό μου στην άκρη κατά τη διάρκεια της συναυλίας δεν ήταν τυχαίο. Το καλοκαίρι αυτό, ιδιαίτερα μετά τη φονική πυρκαγιά στην Αττική, ήταν πολύ δύσκολο (και) στη δημόσια συζήτηση. Αισθανόσουν, πως για κάθε ένα σου σχόλιο υπήρχαν εκατοντάδες άνθρωποι έτοιμοι να σου την πέσουν. Κι αν το καλοσκεφτείς, όλο αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο. Συμβαίνει τα τελευταία τρία-τέσσερα χρόνια. Τα social media είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, άλλα ταυτόχρονα και μια τεράστια αρένα ποτισμένη στο «αίμα». Είτε θα «σκοτώνεσαι» μέσα σε αυτή, είτε θα σπαταλάς παραγωγικό χρόνο ή χρόνο, που θα μπορούσες να περάσεις με αγαπημένους σου, χαζεύοντας τελικά γατάκια, memes και ανοησίες.

Αποφάσισα να «αποτραβηχτώ» από όλο αυτό. Να «ζήσω» περισσότερο τις διακοπές μου, τις συναυλίες, τις παρέες μου. Να αξιοποιώ καλύτερα τον έτσι κι αλλιώς ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου. Δεν είναι κι εύκολο, γιατί η δουλειά μου «επιβάλλει» το να συνεχίσω να είμαι μέσα στα social media. Δεν ξέρω και αν θα τα καταφέρω. Έχω αντιμετωπίσει πολλές φορές τον πειρασμό μιας (μάλλον) αχρείαστης δημοσίευσης, ενός σχολίου στη δημοσίευση ενός διαδικτυακού φίλου, που – κακά τα ψέμματα – μάλλον δεν θα πρόσθετε και κάτι σε αυτή… 

Είναι μια δύσκολη «μάχη», ρίχτηκα πολύ πρόσφατα σε αυτή, άλλα νιώθω ήδη πιο υγιής.

Θα μπορούσατε να το δοκιμάσετε κι εσείς…


Φωτογραφίες: Σπύρος Μ. Παυλής – δείτε περισσότερες εδώ.