Πήγαμε στο «Χωριό του Όλοι Μαζί»

Author: Share:

Τις περισσότερες φορές, η βάρκα βυθίζεται κάπου στο μέσο της διαδρομής, από “φυσικά” ή… “μη-φυσικά” αίτια. Ακολουθεί κολύμπι μέχρι τις ακτές. Ύστερα περπάτημα, προς τα φώτα της πόλης, μέχρις ότου τους εντοπίσουν οι άνδρες του Λιμενικού. Αφού τους εντοπίσουν, τους συγκεντρώνουν στο λιμάνι της πόλης. Από εκεί, φουρνιές-φουρνιές, στο κέντρο “φιλοξενίας” (οπωσδήποτε μέσα σε εισαγωγικά) στην Μόρια.

“Ακόμα κι απ’ έξω να το δει κανείς, καταλαβαίνει εύκολα, πως δεν πρόκειται για χώρο φιλοξενίας, άλλα για χώρο κράτησης” μας λέει η Λένα Αλτίνογλου, εθελόντρια από το “Χωριό του Όλοι Μαζί”. Ψηλά συρματοπλέγματα, αυστηρά μέτρα ασφάλειας, που επί της ουσίας δεν έχουν λόγο ύπαρξης. Βλέπετε, η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων, που φθάνουν στο νησί της Λέσβου δεν έχουν λόγο να “αποδράσουν” από κάπου, ή ακόμη καλύτερα, έχουν ήδη φύγει από εκεί που ήθελαν και έχουν συγκεκριμένο προορισμό: περιμένουν απαραίτητα έγγραφα, που θα τους επιτρέψουν να ταξιδέψουν στην ηπειρωτική Ελλάδα κι από εκεί σε κάποια χώρα της Ευρώπης. Συγκριτικά ελάχιστοι, θέλουν να παραμείνουν στην χώρα μας και έχουν ήδη ζητήσει άσυλο.

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε λοιπόν την Λέσβο, ως ένα τεράστιο νησί αναμονής για χιλιάδες ανθρώπους, που μένουν είτε στις εγκαταστάσεις της Μόριας, είτε στο λιμάνι της Μυτιλήνης, είτε στο “Χωριό του Όλοι Μαζί” στις εγκαταστάσεις του ΠΙΚΠΑ στην περιοχή της Νεάπολη, τις οποίες και επισκεφθήκαμε.

Στους χώρους, που παλαιότερα βρισκόντουσαν οι παιδικές κατασκηνώσεις, στεγάζονται πλέον οικογένειες μεταναστών, από την Συρία, το Σουδάν, το Αφγανιστάν και αλλού. Το απόγευμα, που το επισκεφθήκαμε μαζί με εθελοντές του “Χωριό του Όλοι Μαζί” βρήκαμε εκεί περίπου σαράντα άτομα. Άλλοι, όπως ο μικρός Μ. από το Αφγανιστάν, που βλέπετε στην φωτογραφία, βρίσκονται εκεί τρεις μήνες, άλλοι μία ή δύο μέρες. Όπως μας λένε οι εθελοντές, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα πόσο θα περιμένει ένας μετανάστης πριν φύγει. Έχει τύχει κάποιοι να περιμένουν έως και οκτώ μήνες, χωρίς προφανή λόγο, πριν αποκτήσουν τα απαραίτητα έγγραφα για να φύγουν από το νησί. Προορισμός; Η Γερμανία, η Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου τους περιμένουν φίλοι, συγγενείς, καμιά φορά και συγκεκριμένη δουλειά, ή έστω η προσδοκία των σπουδών, όπως του Σ. από την Συρία.

Διαβάστε επίσης: Το ταξίδι των μεταναστών

Ενώ μιλάμε με κάποιους από αυτούς, ένα ζευγάρι φτάνει με δυο μεγάλες σακούλες γεμάτες ρούχα. Οι εθελοντές τα μοιράζουν σε πρόσφυγες, ανάλογα με το τι χρειάζονται εκείνη τη στιγμή: παπούτσια κυρίως και παντελόνια. “Ρούχα έχουμε πολλά” μας λένε κάποια στιγμή. “Με το φαγητό έχουμε έλλειψη…”.

Τους ρωτάμε ποια είναι τα προβλήματα, που αντιμετωπίζουν.

Ένα από τα πρώτα, είναι πως ο αριθμός των εθελοντών δεν αρκεί για τις ανάγκες, που προκύπτουν. Το Χωριό του Όλοι Μαζί “γεννήθηκε” πριν από τρία χρόνια, όταν εμφανίστηκε ένας μεγάλος αριθμός μεταναστών, που βρήκε “καταφύγιο” έξω από το Δημοτικό Θέατρο στην Μυτιλήνη. Αρχικά απαρτιζόταν από πολλές συλλογικότητες, που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της αυξημένης ροής μεταναστών προς το νησί, και να βοηθήσουν στην έστω και ελάχιστη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης τους. Σταδιακά κάποιοι εθελοντές σταμάτησαν να συνεισφέρουν, είτε ατομικά, είτε ως συλλογικότητα. Άλλοι κουράστηκαν, άλλοι δεν έχουν πλέον χρόνο να διαθέσουν, άλλοι διαφώνησαν ως προς τον προσανατολισμό των ενεργειών του “Χωριού”, θεωρώντας πως το σημαντικότερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπιστεί έχει να κάνει με τους Έλληνες, που έχουν πληγεί από την κρίση. Αυτό, ακόμα και αν το “Χωριό του Όλοι Μαζί” βοηθά κυρίως τους πρόσφυγες, που φθάνουν στη Λέσβο, έχει κατά καιρούς συνεισφέρει στην υποστήριξη και άλλων κοινωνικών ομάδων, που αντιμετωπίζουν προβλήματα.

Επίσης, υπάρχει σημαντικό πρόβλημα με τις εγκαταστάσεις. Μπορεί το πρώην ΠΙΚΠΑ να είναι αυτή την στιγμή ο καλύτερος χώρος φιλοξενίας, άλλα σίγουρα όχι ο ιδανικός, με υλικό εξοπλισμό που δεν αρκεί για όλους. Ακόμα και αυτός όμως, δεν είναι δεδομένος. Πάγια θέση του Δημάρχου Λέσβου, Σπύρου Γαληνού, είναι να αποδεσμευθεί ο χώρος (προτείνει μάλιστα την χρήση των εγκαταστάσεων στη Μόρια) για να επαναλειτουργήσει είτε ως παιδική κατασκήνωση είτε για την φιλοξενία αθλητών, που θα συμμετέχουν σε διοργανώσεις στις παρακείμενες αθλητικές εγκαταστάσεις. Σε επιστολή, που έστειλε μάλιστα προς την αναπληρώτρια Υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής Τασία Χριστοδουλοπούλου και στον αναπληρωτή Υπουργό Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Γιάννη Πανούση, σημειώνει την επικινδυνότητα των συνθηκών, που επικρατούν στις εγκαταστάσεις, τόσο για όσους διαμένουν εκεί, όσο και για τους περιοίκους.

Ρωτήσαμε τους εθελοντές για το πως αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι της περιοχής τους μετανάστες, που φιλοξενούνται στις εγκαταστάσεις του πρώην ΠΙΚΠΑ. Μας απάντησαν, πως αρχικά ήταν φιλόξενοι, μάλιστα το Χωριό του Όλοι Μαζί διοργάνωσε αρκετές εκδηλώσεις, στις οποίες κάλεσε τους περιοίκους για να έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με τους μετανάστες. Στην πορεία υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις, όταν για παράδειγμα κάποιοι πρόσφυγες έκαναν μπάνιο στην παραλία, χωρίς όμως να δημιουργηθεί κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Ελπίζουν, πως οι ροές μεταναστών θα μειωθούν, άλλα οι αριθμοί των τελευταίων μηνών, μαρτυρούν το αντίθετο.

Ποια είναι όμως η λύση; Η Λένα μοιράζεται μαζί μας την προσωπική της άποψη: “Όχι η Ευρώπη φρούριο, οι λύσεις να δοθούν στις χώρες όπου υπάρχουν συρράξεις, για να σταματήσει ο κόσμος να φεύγει από την πατρίδα του. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι το Δουβλίνο 2 δεν λειτουργεί…”

Η δική μας άποψη; Δεν απέχει πολύ, από εκείνη της Λένας. Βελτίωση σε οτιδήποτε αφορά την υποδοχή προσφύγων στην Λέσβο, την χώρα μας, στην Ευρώπη γενικότερα και αντιμετώπιση των λόγων, για τους οποίους οι άνθρωποι αυτοί, είτε αναζητώντας κάτι καλύτερο είτε θέλοντας να σώσουν τις ζωές τους, φεύγουν από τις χώρες τους. Λίγο πριν μας πει ο Σ. ότι όνειρο του είναι να σπουδάσει Φωτογραφία και να ταξιδέψει και να φωτογραφίσει όλο τον κόσμο, τον ρωτήσαμε γιατί έφυγε από την πατρίδα του. Ανασήκωσε τους ώμους του και με ένα πικραμένο χαμόγελο μας είπε “Έτσι είναι η ζωή…”

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.