Φορώ τα ρούχα της ημέρας του βιασμού μου

Φορώ τα ρούχα της ημέρας του βιασμού μου
να δω αν θα ξανάρθεις.
Και βγαίνω έξω.
Στρίβω από την ίδια γωνία, την ίδια ώρα.
Με είδαν να πετώ πάνω σε μια ξύλινη σκούπα
η γυναίκα δεν έχει ιδιοκτησία
η γυναίκα δεν έχει το σώμα της
Κάθε πόδι, χέρι, αυτί, δέρμα αυτής της γης ανήκει στη γυναίκα
αλλά η γυναίκα δεν έχει ιδιοκτησία.
Φορώ τα ρούχα του βιαστή μου
και είμαι αόρατη.
Μπορώ να θεραπεύσω, να γεννήσω,
σε κρατώ απ’ τ αρχίδια, Παντοδύναμε,
αντέχω τον πόνο.
Φορώ τα ρούχα της ημέρας του βιασμού μου,
τα φορώ από το πρωί ώσπου να κοιμηθώ.
Δεν αλλάζει τίποτα.
Κουράστηκα να σε περιμένω να έρθεις.

Το παραπάνω αποτελεί μέρος του διηγήματος “Οι γυναίκες της Πατησίων” που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Βόρεια- Βορειανατολικά” και γράφτηκε αρχικά για το εργαστήρι λογοτεχνίας της κατάληψης του Μπινείου στη Μυτιλήνη. Η έκθεση «Τι φορούσες όταν σε βίασαν» (What were you wearing that day?), το μεταφρασμένο κείμενο της Lady Stardust “Γυναίκες στην Πυρά το κυνήγι μαγισσών στην Ευρώπη, οι περιφράξεις και η ανάδυση του καπιταλισμού του 19ου αιώνα”, από το κόκκινο νήμα, το μυθιστόρημα του Ιγνάσιο Σιλόνε «Φονταμάρα» και κυρίως οι πρόσφατες υποθέσεις έμφυλης βίας στην Ελλάδα καθώς και η προσπάθεια σχετικοποίησής τους από τα κυρίαρχα ελληνικά ΜΜΕ, αποτέλεσαν το εφαλτήριο μου.

Στο διήγημα η αυτόχειρας, θύμα βιασμού “παραμιλάει” από τον τάφο της τα παραπάνω λόγια σαν “ξόρκι” στο μυαλό των γυναικών που επέζησαν. Στην πραγματικότητα οι φωνές των θυμάτων σβήνουν για πάντα. Στη Λέσβο, η κουβέντα για την έμφυλη βία είναι ζωντανή εντός κι εκτός προσφυγικών καταυλισμών, με συζητήσεις, ημερίδες κλπ, ωστόσο η επικαιρότητα μας τροφοδοτεί με νέα φρίκη, φρίκη που κάθεται σαν μπότα στο λαιμό μας.

Στα σημερινά νέα, η “αγέλη” πέντε ανδρών που βίασε ομαδικά μια δεκαοχτάχρονη καταδικάστηκε μόνο για σεξουαλική κακοποίηση καθώς στην ισπανική νομοθεσία βιασμός στοιχειοθετείται μονάχα αν το θύμα (πολλές φορές αναίσθητο) αντιδράσει στη χρήση βίας, σε χτυπήματα η μαχαίρι. Κι αν σε κάποιες κοινωνίες η αποδοχή της ύπαρξης βιασμού ή σεξουαλικής κακοποίησης από την κοινή γνώμη ή τα δικαστήρια χρειάζονται αποδείξεις (να έχουν κάνει το θύμα κομματάκια, να έχει πέσει σε κώμα η να την έχουν πετάξει στη θάλασσα), σε κάποιες άλλες δεν αρκεί ούτε αυτό. Σε αυτές θα ακολουθήσει ο διασυρμός του θύματος, ακόμα κι αν το θύμα είναι νεκρό. Ή θα ακολουθήσει ο έμμεσος διασυρμός όλων των άλλων θυμάτων που δεν πληρούν τα διαπιστευτήρια του συγκεκριμένου, “που ήταν ήσυχο, μαζεμένο, δεν προκαλούσε”.

Δυο μέρες μετά την κηδεία της Ελένης Τοπαλούδη και ενώ ο διασυρμός της συνεχίζεται στα ΜΜΕ και στα social media, καμιά μας και κανένας μας να μην ησυχάσει μέχρι να βουλώσουν όλα τα στόματα, να σκάσουν όλοι αυτοί που μιλούν για την Eλένη και όχι για τους δολοφόνους της.

Νατάσα Παπανικολάου